(czytaj dalej na Consoleo.pl)

Ostatnio wciąż zbiera mnie na wspominki. Chyba dziadzieję lub umieram, ale wciąż myślę o dawnych czasach. Niezapomniane lata 90. były dla mnie „grajem” obiecanym. Praktycznie zero obowiązków i problemów. Po powrocie ze szkoły mogłem się po uszy zanurzyć w cyfrowym świecie. Nie traktujcie tego, jak spowiedzi pryszczatego no-life’a, gry były po prostu moją pasją. Dostarczały mi tyle samo radości, co kopanie piłki z kumplami, choć to drugie zdarzało się zdecydowanie rzadziej. Pełen młodzieńczej werwy pochłaniałem wszystko, co było związane z elektroniczną rozgrywką – do dzisiaj jeden z pokojów w połowie wypełniony jest stosami najróżniejszych tytułów takich jak Gambler, SS, czy sprowadzanym z UK GamePro.

Niewątpliwie miałem dużo szczęścia. Mogłem powoli dorastać zaczynając zabawę od starusieńkich maszynek pokroju Amigi, Atari XE65 oraz NES-a. Chwilę później przesiadłem się na tak rewolucyjne platformy jak PC z akceleratorem oraz PSX. Przez to, gdy rosła moja miłość do gier, mogłem wciąż poznawać coś nowego. Pierwsza grafika 3D, nowatorskie produkcje z otwartym światem, możliwość stworzenia własnego bohatera czy efektowny warkocz Lary znany z Tomb Raidera 2. Wszystko to sprawiało, że początkowy entuzjazm po prostu nie ustawał. Każda nowa gra mogła sprawdzić, że przecierałem oczy ze zdziwienia – to było coś.

Z podobnym, choć już bardziej umiarkowanym nastawieniem, zaczynałem swoją karierę jako pismak. Nie ukrywam, że od początku miałem tendencję do czepiania się i wyśmiewania największych banałów, ale fakty mówią same za siebie – średnia ocen oscylowała w okolicach ósemki. Później nadszedł czas na bardziej dojrzałe, profesjonalne podejście oraz pieniądze. Jednak jak się okazało, praca polegająca na graniu nie jest aż tak wspaniała. Dobra, nie będę oszukiwał – jest świetna. Można robić to co się lubi a to już prawdziwe szczęście. Jest jednak kilka nieznośnych efektów ubocznych a najgorszy nazwałbym wypalaniem się.

Własne doświadczenie oraz rozmowy z kolegami po fachu nauczyły mnie jednego – pisząc o grach szybko można popaść w stagnację oraz rutynę. Gdy miesięcznie ma się do zrobienia kilka materiałów mających trzymać wysoki poziom, prędzej czy później nadejdzie taki moment, gdy pocinanie w nowy sequel stanie się irytującym obowiązkiem. Wtedy w życie wdraża się zasada trzech Z: zagraj, zrecenzuj, zapomnij i… wyjdź z domu. To tendencyjne i głupie wyznanie nie jest kolejnym bełkotem starego tetryka. Gry dalej bawią mnie i uwielbiam w nie grać. Mam jednak znacząco mniej wolnego czasu, przez co muszę bardzo skrupulatnie dobierać nowe tytuły. W ten sposób drastycznie zmienia się podejście do tematu.

Stary grzyb, o ile mogę się już tak nazwać, musi być wybredny. Doświadczonego wyjadacza nie zadowoli kolejna produkcja zrobiona na kolanie. Ba, jego może rozczarować nawet bestsellerowi hit od najlepszych designerów w branży. Gra musi mieć to coś, być innowacyjna i jakby to ująć po staremu – miodna! Ciężko mnie tak od ręki uszczęśliwić oprawą lub gwiazdami w obsadzie, wiem czego chcę i oczekuję. Porządna gra powinna bawić, wywoływać emocje i wciągać. Takie są chociażby Mario Galaxy lub BioShock, niezmiernie cieszę się, że dalej mogę obcować z perełkami w rodzaju Brutal Legend. Mimo tego, że mój entuzjazm zmalał, a ja sam stałem się upierdliwym narzekaczem, dalej mam swoją pasję. To jest najważniejsze.

(czytaj dalej na PClab.pl)

(czytaj dalej na PClab.pl)

(czytaj dalej na PClab.pl)

Zacznijmy od scenariusza. Ten filmowy luźno nawiązuje do nowej trylogii Prince of Persia stworzonej przez Ubi. Nasz młody książę, adoptowany król biedaków, trafia z przyszywanymi braćmi pod wysokie mury Alamutu. Tam zapada decyzja o szturmie zdradzieckiego miasta. Przez kilka przesadnie efekciarskich scen oglądamy dość standardową potyczkę i w końcu trafiamy na moment, w którym Jake Gyllenhaal znajduje znany wszystkim graczom sztylet. Później akcja rozwija się szybko – jesteśmy świadkami prawdziwej zdrady, ucieczki i żmudnej próby odzyskania przez księcia dobrego imienia oraz swojej rodziny. Historia jest sztampowa i prosta, ale w ostatecznie można stwierdzić, że radzi sobie z opowiadaniem przygód komputerowego akrobaty.

Postacie oraz obsada to pierwsze poważne wady filmowych Piasków czasu. Wszystkie są płaskie i nakreślone niczym bohaterowie komiksów. Mamy wesołego księcia, nieprzystępną księżniczkę, dwóch braci – złego oraz dobrego, sypiącego mądrościami ojca oraz przebiegłego wujka. Tak, to wszystko co można o nich napisać. Gyllenhaala oraz Arterton da się oglądać bez zgrzytania zębów, ale dużo ciekawsze było obserwowanie flirtu bezczelnego złodziejaszka i Eliki znanych z Prince of Persia 2008. Reszta aktorów została dobrana tak, aby jeszcze bardziej podkreślić prostolinijność bohaterów. Najlepszy jest Kingsley, który swoją grą, złowieszczym uśmieszkiem oraz przesadnym makijażami od pierwszych sekund seansu zdradza nam, że jest złym bohaterem.

Jednak najjaśniejszą stroną tej produkcji są postacie drugoplanowe. Scenarzyści przeszli samych siebie prezentując nam szejka Amara oraz Seso. Pierwszy z nich to prawdziwy przedsiębiorca, cwaniak i biznesman. Drugi jest jego czarnoskórym, milczącym ochroniarzem. Duet na miarę tego filmu. Amar specjalizuje się w opowiadaniu żartów „gospodarczo-ekonomiczny”. Pierwsze dwa są zabawne, ale przy czwartym czy piątym zaczyna robić się niesmacznie. Seso robi z kolei za typowego murzyna. Nie zrozumcie mnie źle, nie chcę nikogo obrażać – on po prostu ma taką rolę. Cały film usłużnie broni swego pana tylko po to, aby pod koniec rzucić kilka złotych myśli. Tragedia.

Sednem gier była walka oraz, w szczególności, akrobatyka. Tak, Prince of Persia to w zasadzie nowoczesna platformówka. Film też próbuje eksponować te elementy, lecz robi to dość nieudolnie. Poszczególnym scenom nie brakuje rozmachu, ale trudno o nich powiedzieć, że są warte zapamiętania. Sekwencje parkuru są chaotycznie zmontowane i czasami bardzo sztuczne. Książę ślizgający się po chropowatych kamieniach to tutaj norma. Widać pieniądze włożone w tę produkcję, ale nie przekłada się to na przyjemność z oglądania. Ot, kolejna fantastyczna opowieść wypełniona pięknymi widoczkami i ujęciami wyjętymi wprost z komputera. Bardzo baśniowa, w stylu plastikowej lalki Barbie.

Nic nie zapowiadało tragedii. Studio Disney, znany producent, ciekawy reżyser i znane nazwiska w obsadzie. Takie składniki miały być gwarantem smacznego posiłku. Owszem, dostaliśmy strawnego hamburgera, ale o uczcie kinomana możecie zapomnieć. Letnie kino, które zadowoli letniego widza. Zdaję sobie sprawę z tego, że część fanów może chwalić ten tytuł jako pierwszą prawdziwą superprodukcję na podstawie gry, ale według mojej oceny jest to film jedynie poprawny. Do obejrzenia i zapomnienia. Nic więcej, kolejny przeciętniak.

6/10

(czytaj dalej na PClab.pl)

(czytaj dalej na PClab.pl)

Start AGL wywołał mocne emocje. Co mnie dziwi najbardziej, również u potężnej jak tur konkurencji. Przykładem może być niezwykła aktywność Rafała Wasyluka – Presidenta ESL Polska, CEO Sportów Elektronicznych oraz samozwańczego obrońcę własności intelektualnej. Rzecz jasna, głównie tej związanej z Electronic Sports League. Aby nie sugerować Wam opinii, nie chcę oceniać przytoczonej powyżej dyskusji – mam nadzieję, że sami wyciągniecie odpowiednie wnioski z pokręconej retoryki moich interlokutorów. Chciałbym natomiast odnieść się do wytaczanych niczym armaty, oskarżeń o plagiat. Jak przystało na dobrodusznego, początkującego dziennikarza postanowiłem sprawę zbadać. Mam nadzieję, że uwolnię od niewolniczej harówki biednych adminów, którzy teraz zapewne bawią się w W11 wraz ze swoim szefem. O komentarz poprosiłem, wykładającego HCI na PG oraz PJWST, profesora Marcina Sikorskiego:

„Konkretna funkcjonalność nie jest zwykle przedmiotem opatentowania (w przeciwieństwie do procedur i algorytmów) lub zastrzeżenia prawnego, nie ma też zwykle swojego wyłącznego prawnego właściciela (vide: ekran dotykowy telefonu – funkcje wybranych telefonów są podobne, ale opatentować można jedynie konkretne, unikalne rozwiązania konstrukcyjne a nie samo rozwiązanie jako ideę czy koncepcję).

Ewentualny plagiat można by stwierdzić jednoznacznie poprzez szczegółową analizę kodu i zachowania poszczególnych elementów na stronie. Natomiast pobieżny przegląd nadesłanych przez pana stron wskazuje, że mimo pewnego podobieństwa celu i funkcji, wizualnie i funkcjonalnie te serwisy wykazują jednak sporo różnic (…).”

Faktycznie, dziękuję losowi, że Sporty Elektroniczne nie są producentem komórek. Jeśli kiedyś to nastąpi, współczuję włodarzom Apple’a, Nokii oraz HTC. Wśród kadry menedżerskiej zapanowałaby prawdziwa panika. A nawet jeśli nie, to facebookowe strony tych firm zapewne pękłyby pod natłokiem wpisów Brygady RR. Chwileczkę, momencik… Czyżby sklep ESL wyglądał identycznie jak tysiące innych tego typu usług w Internecie? Teraz powinny posypać się gromy i pozwy. Takie właśnie jest ryzyko machania mieczem – można od niego zginąć. Nawet, jeśli jest to tylko przenośnia dla dziecinnej zabawy sztachetą.

Przechodząc do meritum. Cała dyskusja została rozpętana, ponieważ: „Choć nie znam wszystkich zmiennych, to myślę że ta inicjatywa nie przetrwa długo a na pewno dostarczyła mi kolejnych argumentów do tego, aby pewne działania nieuczciwej konkurencji piętnować a może nawet blokować.”. Ciekawa logika, zawsze myślałem, że furtkę zamyka się przed rozwścieczonym dobermanem a nie wychudzonym jamniczkiem, ale nie chcę analizować motywów Rafała. Muszę Was spytać, czy tak prezentujący się ludzie powinni tworzyć scenę e-sportu? Nikomu nie bronię wysławiania własnych opinii – jeśli ufacie swoim pasterzom, powinniście za nimi podążać. Ostrzegam jednak, że takie wycieczki szybko mogą skończyć się zerżnięciem… Przepraszam, chodziło mi o zarżnięcie!

Przyznam szczerze, że odkąd zaznajomiłem się z postacią niejakiego Mistrza, od razu zostałem jego wielkim fanem. Ten wygadany i nabuzowany prawdziwymi emocjami zawodnik nie wygrał zbyt wiele, ale i tak doskonale wie, kto jest prawdziwym zwycięzcą. Gdy dowiedziałem się o wypadku, żal niemiłosiernie ścisnął me serce. Że też musiał zderzyć się z typowym idiotą, który jechał zgodnie z przepisami. Zgroza. Jak do tego doszło? Otóż pasażer naszego mistrz postanowił nakarmić swojego kierowcę. Zręcznie obrał apetycznego banana i począł wsuwać go w usta kolegi. Choć mistrzowi nie podobała się czarna końcówka owocu, ten złośnik dalej nie przestawał wsadzać! Pewnie jest wielkim fanem głębokiego gardła. Nagle coś pękło i podłużny, obśliniony kształt powędrował między nogi mojego idola. Nie dziwię się, że nie wytrzymał takiego napięcia – puścił kierownicę i dalej sprawy potoczyły się same. W oto sposób nasi gracze nie doszli… Znaczy, nie dojechali. Życzę im szybkiego powrotu do zdrowia, a pana z czarną końcówką zapraszam do urologa.

Wiem, że niektórzy mogli się niezdrowo podniecić, ale wróćmy na ziemię. Dosłownie kilka dni temu ukazał się niesamowicie ciekawy wywiad – Guandi porozmawiał z synem marnotrawnym Headshotu. Do tej pory zastanawiam się czy była to konfrontacja z człowiekiem, czy raczej z jego byłą pracą, ale taka wola dziennikarza. Gromy posypały się, gdy Łukasz ukuł kilka „ostrych” odpowiedzi. Tak mile mnie to połechtało, że postanowiłem temat rozwinąć. Zajrzałem na stronę HSTV i zbadałem sytuację. Faktycznie, za systemem punktów kryje się kilka mglistych obietnic, zwiastujących chociażby nieistniejący sklep. Nie tworzy się programu lojalnościowego będącego przykrywką dla sprzedaży reklam oraz zwyczajnych dotacji. Gorące słowa o tym jak wspaniała będzie przyszłość są tak samo wiążące, jak moja zapowiedź, że w tym roku wygram ESWC we wszystkich możliwych kategoriach. Mówiąc wprost – panowie, nie chwalcie się wielkim penisem obiecując, że stanie za dwa lata. Pokazujecie, albo zbierajcie na niebieskie tabletki. Ktoś nabił widzów w butelkę, a że sam sprawca się do tego przyznaje – gratuluję dystansu!

Sam sobie jestem prorokiem. Niedawno pisałem o Guns Are Drawn wspominając o blacharach. Teraz w ramach supertajnego projektu startuje turniej dla kobiet. Dziwny zbieg okoliczności. Chciałbym napisać „maskotek”, ale grające dziewuchy wolą określenie „nierozwinięci gracze”. A niech im będzie – sacra populi lingua est! Martwi mnie zachowanie tych e-sportowych pionierek, szczególnie w sytuacji, gdy ich przodkinie rzucały się dla nich pod koła pędzących karet. Tymczasem, „nierozwinięte graczki” wolą być podszczypywane w tyłek i głaskane po główkach – byleby otrzymać puchar od pana z szelmowskim uśmieszkiem. Nie zrozumcie mnie źle, ja uwielbiam kobiece kobiety… Mimo wszystko, wolałbym abyście założyły męskie, e-sportowe spodnie i dały kilku facetom po mordach. Ja zgłaszam się na chętnego!

Tak kończy się moja kolejna przygoda. Muszę przyznać, że e-sport to prawdziwa kopalnia tematów. Jest z czego się pośmiać, poszydzić i ukłuć we wrażliwe miejsce. Dziwi mnie, że nikt tego nie próbował wcześniej – czyżby wszyscy siedzieli w okowach poprawności politycznej? W takiej sytuacji możecie potraktować powyższy miałki artykuł jako motywator z funkcją edukacyjną. Ja jestem kochankiem a nie wojownikiem.