Dawno nie napisałem żadnej recenzji filmu. Ostatnia szansa pojawiła się przy okazji genialnych Bękartów Wojny, ale całkowicie zauroczony dziełem Tarantino przegapiłem swój moment. Niedawny romans Księcia Persji ze srebrnym ekranem ponownie otworzył mi bramę do świata ruchomych obrazków. Znowu trafiła mi się adaptacja gry i muszę dodać, że jest ona całkiem… średnia. Niestety.
Na adaptację Maksa Payne’a czekałem z zapartym tchem. Gra była genialnym tematem na scenariusz – wystarczyło tylko umiejętnie przełożyć tę świetną historię na język filmu. Nie jest to sztuka karkołomnie trudna, w końcu „Silent Hill” wyszedł całkiem nieźle. Mimo słabych ocen krytyków, do kina udałem się pełen nadziei.
Sezon lekkich filmów akcji otwiera w tym roku Iron Man. Kolejna ekranizacja komiksu szturmuje kina i powiem szczerze – jest całkiem niezła. Czuć przesyt tego typu produkcjami, ale Żelazny to powiew świeżości. Nikt nie udaje, że film ten miał być kinematograficznym arcydziełem. Iron Man jest prosty, głupiutki i przez to spełnia wszystkie pokładane w nim nadzieje.
Nie miałem dobrych przeczuć odnośnie tego filmu. Polski horror, będący debiutem reżyserskim, okraszony średniej klasy obsadą aktorską. Taki opis wysyła jasny komunikat: „stracisz czas i pieniądze”. Mimo wszystko, musiałem to zobaczyć. Nie chodzi mi o ujętą metaforycznie ciekawość czy wiarę w polską kinematografię – zostałem siłą zaciągnięty do kina.
Wiem, że teatr to sztuka wyższa. Rozrywka dla świadomych i inteligentnych – również i dla mnie, nawiązując do mej wrodzonej skromności. Niestety, sztuka teatralna trawi mi się bardzo ciężko. A że istnieje pewna forma nacisku (bardzo ładna), która próbuje mnie przekonać, postanowiłem publicznie wyspowiadać się z tej fobii.
Jeśli chodzi o „Lejdis” to znajduję się w komfortowej sytuacji. Poznałem już opinię kobiety – mogłem swoje przemyślenia porównać ze spostrzeżeniami posiadaczki jajników, czyli niejako docelowego widza tego „hitu”. Zaczynając bez owijania – cytat „najlepsza polska komedia od lat” nie ma nic wspólnego tym filmem.
Jedna z najgłośniejszych obecnie i najbardziej oczekiwanych komedii polskich – „Lejdis” właściwie nie do końca spełnia oczekiwania widzów. Najbardziej zabawne jest to, że ta „żeńska” odpowiedź na skrajnie szowinistyczny „Testosteron” została zrealizowana przez tych samych twórców, czyli przez mężczyzn. Dlatego też, nie można powiedzieć, że jest to film typowo kobiecy, czy jak miało być w pierwotnym zamyśle – skrajnie feministyczny, bo nie jest. Scenariusz był inspirowany znalezionym przez Andrzeja Saramowicza blogiem internetowym, stąd też wzięła się nazwa i wiele ukazanych sytuacji, które jak łatwo się domyślić, są skądinąd „z życia wzięte”.
Będąc świeżo otumaniony filmową adaptacją Hitmana, nie wiem właściwie, co mogę napisać w ramach wstępu. Po głowie kołacze mi się jedna, jedyna myśl: „Jak mogłem w tak głupi sposób stracić moje 17zł ?”. Nawet wyrzucenie tych pieniędzy za okno byłoby sensowniejszym sposobem spędzenia wolnej soboty.
Grind House to projekt specyficzny. Dwóch starych kumpli postanowiło się dobrze bawić, robiąc kino dla samych siebie. Najlepszy w tym wszystkim jest ich całkowity egocentryzm, bo zarówno Tarantino jak Rodriguez oczekiwania masowego widza mają gdzieś. Dlatego Planet Terror dla nielicznych jest znakomity a dla całej reszty to po prostu terror.
Po jednej stronie barykady Autoboty. Drużyna prawych i dzielnych robotów przedstawiających, w tej ukrytej formie, genialną myśl konstruktorską amerykańskiej motoryzacji. Ich przeciwnikami są Decepticony – przebiegłe, wredne i diabelskie machiny siejące zniszczenie. A cały ten konflikt dobra ze złem toczy się o wszechmocną kostkę.
Copyright © Kamil '.qam' Przybysz. Skrypt: Wordpress. Oryginalna skórka: Geoff Stearns.
